شب یلدا قدم ارام بردار کمی هم احترام ما نگه دار
تو میبینی ربابم غصه دار است بنی هاشم هنوز داغدار است
صدای العطش در گوش مانده بدن ها بی کفن هر گوش مانده
شب یلدا تو هم چله نشین باش سیه پوش غم سالار دین باش
ابراهیم به هیچ وجه گرد گناه نمی چرخید.برای همین الگویی بود برای تمام دوستان !
حتی جایی که حرف از گناه زده میشد سریع موضوع را عوض میکرد.
هر وقت می دید بچه ها مشغول غیبت کسی هستند مرتب میگفت: صلوات بفرست!
ویا به هر طریقی بحث را عوض می کرد.
هیچ گاه لباس تنگ یا آستین کوتاه نمی پوشید و …
شهید جنگروی تعریف میکرد:
پس از اتمام هیات نشسته بودیم دور هم ،داشتیم با بچه ها حرف میزدیم ،ابراهیم در اتاق دیگری تنها نشسته بود
توی حال خودش بود…
وقتی بچه ها رفتند آمدم پیش ابراهیم ، هنوزمتوجه حضورمن نشده بود.
با تعجب دیدم هر چند لحظه ، سوزنی را به صورتش و به پشت پلک چشمش میزند!
با تعجب گفتم:چیکار میکنی داش ابرام؟
تازه متوجه حضور من شده بود از جا پرید ،ازحال خودش خارج شد،بعد مکثی کرد و گفت:
هیچی،هیچی چیزی نیست!
گفتم : به جون ابرام نمیشه! باید بگی برای چی سوزن زدی به صورتت.
مکثی کرد وخیلی آرام مثل آدم هایی که بغض کرده اند گفت:
سزای چشمی که به نامحرم نگاه کنه همینه!
یکی از صفات برجسته ی ابراهیم دوری از نامحرم بود ، اگر میخواست با نامحرم حتی از بستگان صحبت کند
به هیچ وجه سرش را بالا نمی گرفت.
به قول دوستانش : ابراهیم به نا محرم آلرژی داشت!
منبع:کتاب سلام برابراهیم
چشم های هزاران شهید بر اعمال شما دوخته شده است.
خواهرم! حجاب باله های شنا به سوی سرچشمه هستی است و پوشش های مهیج وزنه های سنگینی است که زن را غریق ژرفای مهیب دنیا خواهد کرد. نمونه های به حق پیوسته فرشته های حجاب را مشاهده کن که چگونه بر اجساد کنیزکان شیطان نگاه هایی عبرت آمیز دارند و بر هدایت خویش دل به سپاس حق مشغول ساخته اند.
خواهرم! دنیا خراب آبادی است که هر نقطه آن به نگاه های آلوده نا امن گشته است. اما فرشته های حجاب در محفل انس و یاد خدا در امنیتی بسر می برند که دیگران از طعم آن بی خبرند.
ای گوهر آفرینش! زن چه نیکو مقامی دارد که فاطمه (سلام الله علیها) از افق او تجلی کرد و مریم و زینب (سلام الله علیهما) از آسمان او درخشیدند و آسیه و خدیجه(سلام الله علیهما) از هستی او طلوع کردند. پس گوهر وجود خود را به صدف حجاب زینت بخش که حجاب اسلامی از جلوه های زیبای بندگی است.
پوشیدگی،هنر است
سه سالگیاش بر مدار عاشورا میچرخد.
اتفاقی که طنین خندههای کودکانهاش را به غارت میبرد
در عطش میماند و میگدازد.
فرات از چشمانش مهاجرت میکند.
بیپناهیاش، در تمام بیابانها تکثیر میشود
این سه سالگی اوست که در ویرانهای کنار کاخ سبز، به اهتزاز درآمده و مکر خاندان ابوسفیان را به زانو درآورده است
طایر گلزار وحی! کجاست بال و پرت؟ که با سرت سر زدی به نازنین دخترت
ز تندباد خزان شکفته تر می شوی می شنوم هم چنان بوی گل از حنجرت
به گوشه ی دامنم اگر چه خاکی بُوَد اذن بده تا غبار بگیرم از منظرت
تو کعبه من زائرت، خرابه ام حائرت حیف که نتوان کنم طواف دور سرت
ببین اسیرم، پدر! زعمر سیرم، پدر! مرا به همره ببر به عصمت مادرت
فتح قیامت منم، سفیر شامت منم تویی حسین شهید، منم پیام آورت
منم که باید کنم گریه برای پدر تو از چه گشته روان، اشک زچشم تَرَت
خرابه شأن تو نیست، نگویم اینجا بمان بیا مرا هم ببر مثل علی اصغرت
پیکر رنجور من گرفته بود التیام اگر بغل می گرفت مرا علی اکبرت
این همه زخمت که هست بر سر و روی و جبین نیزه و شمشیر و تیر چه کرده با پیکرت
اگر چه میثم نبود به دشت کرب و بلا به نظم جان سوز خود گشته پیام آورت
شاعر:حاج غلامرضا سازگار (میثم )
چه زود از کربلا به شام رسیدند، انگار سر آوردند....
دانلود در ادامه مطلب...
![[تصویر: hi451ahllvsrq7d1paf.jpg]](http://na30im.com/up/images/hi451ahllvsrq7d1paf.jpg)
عصر بود که حجم آتش کم شد، با دوربین به نقطه ای رفتم که دید بهتری روی کانال داشته باشم.آنچه می دیدم باور نکردنی بود. از محل کانال فقط دود بلند می شد ومرتب صدای انفجار می آمد. اما من هنوز امید داشتم.با خودم گفتم:ابراهیم شرایط بسیار بدتری از این را هم سپری کرده، نزدیک غروب شد.
من دوباره با دوربین به کانال نگاهی انداختم.احساس کردم از دورچیزی پیداست و در حال حرکت است.با دقت بیشتری نگاه کردم.کاملاً مشخص بود،سه نفر در حال دویدن به سمت ما بودند ودرمسیر مرتب زمین می خوردند و بلند می شدند وزخمی وخسته به سمت ما می آمدند .معلوم بود از کانال می آیند.فریاد زدم و بچه ها را صدا کردم.به بقیه هم گفتم تیراندازی نکنید.بالاخره آن سه نفر به خاکریز ما رسیدند.
پرسیدم:از کجا می آیید؟
حال حرف زدن نداشتند. یکی از آنها خواست . سریع قمقمه رو به او دادم.دیگر دیگری هم از شدت ضعف وگرسنگی بدنش می لرزید. وسومی بدنش غرق به خون بود. وقتی سرحال آمدند گفتند:از بچه های کمیل هستند.
با اضطراب پرسیدم: بقیه بچه ها چی شدن؟
در حالی که یکی از آنها سرش را به سختی بالا می آورد گفت:فکر نمی کنم کسی غیراز ما زنده باشد.
هول شده بودم.دوباره وبا تعجب پرسیدم:این پنج روز چه جوری مقاومت کردید؟ باهمان بی رمقی اش جواب داد زیر جنازه ها مخفی شده بودیم اما یکی بود که این پنج روز کانال رو سر پا نگه داشته بود.
عجب آدمی بود! یک طرف آر پی جی می زد و یک طرف تیربار شلیک می کرد.
یکی از اون سه نفرپرید توی حرفش وگفت:همه شهدا رو ته کانال هم می چید .آذوقه وآب رو پخش می کرد،به مجروح ها می رسید.اصلاً این پسر خستگی نداشت.
گفتم :مگر فرمانده ها ومعاون های دوتاگردان شهید نشدن ، پس از کی داری حرف می زنید؟
گفت:یه جوونی بود که نمی شناختیمش ، موهایش این جوری بود ... ، لباسش اون جوری و چفیه... . داشت روح از بدنم جدا می شد.سرم داغ شده بود.آب دهانم را قورت دادم.اینها همه مشخصه های ابراهیم بود.با نگرانی نشستم ودستانش را گرفتم وگفتم:آقا ابراهیم الان کجاست؟
گفت: تا آخرین لحظه که عراق آتش می ریخت زنده بود وبه ما گفت :تا می تونید سریع بلند بشیدو تا کانال رو زیر ورو نکردند فرار کنید.
یکی ازاون سه نفر هم گفت:من دیدم که زدنش.با همون انفجار اول افتاد روی زمین.
این گفته ها آخرین اخباری بود که از کانال کمیل داشتیم و ابراهیم تا به حال حتی جنازه ای هم ازش پیدا نشده ، همیشه دوست داشت گمنام شهید شود.
چند سال بعداز عملیات تفحص شهدا، محمودوند از بچه های تفحص که خود نیز به درجه رفیع شهادت رسید نقل می کند: یک روز در حین جستجو، در کانال کمیل شهیدی پیدا شد که دروسایل همراه او دفترچه یادداشتی قرار داشت که بعد از گذشت سالها هنوز قابل خواندن بود، درآخرین صفحه این دفترچه نوشته شده بود:
امروز روز پنجم است که در محاصره هستیم، آب و غذا را جیره بندی کردیم، شهدا انتهای کانال کنارهم قرار قرار دارند، دیگر شهدا تشنه نیستند.فدای لب تشنه ات پسر فاطمه(س).
![[تصویر: qlw8ryhrx83hvubbr4i7.jpg]](http://na30im.com/up/images/qlw8ryhrx83hvubbr4i7.jpg)
کمیل وحنظله کانالی بسوی بهشت
بعد از شهدا چه کرده ایم؟؟؟
بسکه کتاب خونده بود هرمطلبی رو با ادرس و سندش میگفت ، بچه ها صداش می کردن شیخ طوسی...
عملش کرده بودند..
تو بیمارستان بستری بود..
تمام رودهاشو تو یه سطل کنار تختش گذاشته بودن، از شدت درد به خودش می پیچید ، ملحفشو گذاشته بود تو دهنش که اگه داد میزنه کسی نشنوه، گفتم مومن خب راحت داد بزن چرا زجر میکشی..
با همه ی درد یه لبخندی زد و گفت میترسم دشمن بینمون باشه اونوقت از صدای من دشمن شاد میشه...
شهید محمد رضا طوسی خجسته
یاران٬پای در راه نهیم که این راه رفتنیست ونه گفتنی......
رفتم بین بچه ها!
توجه م به طرفش جلب شد!
قدوقوارش داد میزد بیشتر از۱۲یا۱۳سال نداره.!!!
نشستم کنارش!همونطور که پسته میخورد ازش پرسیدم دوست داری شهید بشی؟؟
یه نیگاه به من انداخت و گفت خب معلومه از خدامه...
پرسیدم بنظرت کی شهید میشی؟؟
این دفعه سرشو بالا نگرفت فقط یه جمله گفت که مو به تنم سیخ شد مونده بودم حیرون این همه عظمت!!!
گفت : وقتی شهید میشم که
حتی همین ""پسته خوردنم هم واسه رضای خدا باشه""
چند ساعت بعد دنبالش بودم اصلا از ذهنم پاک نمیشد سراغشو که گرفتم گفتن تو اون ماشینه
"جسدش آروم آروم بود مثل همون موقع که پسته هارو میخورد، البته برای رضای خدا"
چه می فهمیم شهادت چیست مردم
شهید وهم نشینش کیست مردم
تمام جستجومان حاصلش بود
شهادت اتفاقی نیست مردم
در همان اوایل جنگ، یک روز بچه های صدا و سیما داشتند با دوربین خود صحنه های جبهه و جنگ را فیلم برداری می کردند که با یک گروه عراقی مواجه شدند، ولی خودشان متوجه نبودند. وقتی این دوربین در حال فیلم برداری بود، عراقی ها گمان کردند این وسیله، سلاح جدیدی است و چون غروب بود، متوجه نشدند که دوربین است. لذا دست هایشان را بالا بردند و اینها با کادر دوربین، آنها را به پشت خاک ریز آوردند. وقتی به پشت خاک ریز آمدند، ما با اسرا صحبت کردیم؛ خیلی ناراحت بودند و می گفتند: «ما اسیر دوربین شدیم!»
به نقل از: خاطرات ماندگار، نوشته احمد اسفندیار
فکه مثل هیچ جا نیست! نه شلمچه، نه ماووت، نه سومار، نه مهران، نه طلائیه، نه…
فکه فقط فکه است! با قتلگاه و کانال هایش، با تپه ماهور و دشت هایش.
فکه قربانگه اسماعیلهاست به درگاه خدای مکه.
فکه را سینهای است به وسعت میدان های مینِ گسترده بر خاک.
فکه را دلی است به پهنای سیم های خاردار خفته در دشت.
فکه را باغ هایی است به سر سبزی جنگل امقر.
فکه، روحی دارد به لطافت ابرهای گریان در شب والفجریک.
فکه، چشمانی دارد به بصیرت دیدهبان خفته در خون، بر ارتفاع صد و دوازده.
فکه، خفته بر زیر گام هایی است که رفتند و باز نیامدند.
فکه، استوار ایستاده است، برتر از سنگرهای بتونی ضد آرپی جی.
فکه،هیچ در کف ندارد، همچون بسیجی ایستاده در برابر تانک های مدرن بعث.
همه چیز دارد، همچون بسیجی مهیای سفر به دیار حضرت دوست.
قلب فکه، در والفجر مقدماتی تپید.
قلب فکه، در والفجر یک از حرکت بازایستاد.
قلب فکه، در دشت سُمِیدِه پاره پاره شد.
قلب فکه، در قتلگاه رُشیدیه سوراخ سوراخ شد.
قلب فکه، در ارتفاع صدوچهلوسه شکست.
قلب فکه، میان کانالِ کمیل جا ماند.
چه بسیار چشم ها که بر خاک فکه نگران ماندند.
چه بسیار لب ها که در سنگرهای فکه خندان خفتند.
چه بسیارروح ها که شادمان درفکه بالشان خونی شد.
چه بسیار کبوترها که پر بسته در فکه از کانال ها پر کشیدند.
چه بسیار مرغان آغشته به عشقی که در فکه غریبانه ذبح شدند.
از فکه، فقط باید در فکه سخن گفت و بس.
از فکه، فقط باید با اهل فکه سخن گفت و بس.
از فکه، باید برای عاشقان فکه نشان آورد و بس.
سوغات فکه، چه میتواند باشد جز مُشتی سیم خاردار وحشی؟
تحفه از فکه، چه میتوان برگرفت جز پرچمی سه رنگ خونی؟
یادآوری از فکه، چه میتوان با خود داشت جز پلاکی سوراخ شده بر سینه از ترکش؟
در فکه بود که حلقوم ها، شمشیرها را دریدند.
در فکه بود که پیکرها، کمان ها را شکستند.
در فکه بود که سرها، نیزهها را بالا بردند.
در فکه بود که جان ها، خاکیان را جان بخشیدند.
در فکه بود که ارواح مطهر، مردگان را جان دادند.
در فکه بود که هر که اهل فکه بود، روحش به اوج پر کشید.
در فکه بود که هر که آرزو میکرد چونان مادرش مفقود بماند، پیکری از او باز نیامد و گمنام خفت.
فکه را دلی است داغدار مصطفی(ص).
فکه را اثری است از پهلوی شکسته فاطمه(س).
فکه را نشانی است از فرق شکافته علی(ع).
فکه را تشتی است سرخ از خون حلقوم حسن(ع).
فکه را پیکری است پاره پاره از اندام حسین(ع).
فکه را درد غربت پیر کرده.
فکه را سوز هجر زمینگیر کرده.
فکه را ژرفای انتظار، چشم به زیارت دوست نگه داشته.
فکه را تنهایی عشق قداست بخشیده.
مگر میشود پیامبر از فکه گذر نکرده باشد؟
مگر میشود فاطمه دلش در فکه نسوخته باشد؟
مگر میشود حسن در فکه غریب نباشد؟
مگر می شود حسین در فکه سر از بدنش جدا نشده باشد؟
مگر می شود مهدی فاطمه بر فکه گذری ونظری نداشته باشد؟
فکه یعنی با خدا همسایگی فکه یعنی باعلی دلدادگی
آقاي مجيد شجاعي پور(پدر سه شهيد)
لبخند میان غم حقیقت دارد این قصه سرخ واقعیت دارد
اینجا دل های شکسته میخرند.
اینجا اسمان زمین دیگر فاصله ای ندارد.
دیگر اینجا کنترل اشک چشمانت با تو نیست
اینجا طلائیه است قرار گاه عاشقان
اگر عاشقی بسم الله...
"اقا... کی میشه من گنهکار هم بیایم حرمی که عرش خداست؟؟؟"
لعن به دشمنان امام هادی النقی فراموش نشود.
بمناسبت سی و دومین سالگرد شهادت امیر سرتیپ خلبان احمد کشوری
منطقه ای کاملا استراتژیک که تا روز های پایانی جنگ در تصرف نیروهای بعثی قرار داشت. منطقه ی طلاییه در نزدیکی هور و خشکی است جایی که شب های آن بسیار سرد و زمستانی و روزهای آن بسیار داغ و طاقت فرساست، که می شود از رنگ های به سرخی گراییده بچه های رزمنده به وضوح مشاهده کرد.
در آب های این منطقه نی های سر به فلک کشیده شده روییده است ، این منطقه (طلاییه) در دوران جنگ تحمیلی عملیات های بسیاری را در دل خود به اجرا گذاشته است که می توان به عملیات های (خیبر ،بدر ) اشاره کرد .
در این عملیات ها رزمندگان اسلام به نتایج ارزشمندی دست یافتند که نمونه ای از آن تصرف جاده بصره - العماره درخاک عراق بود ودر این مرحله از جنگ است که وزنه ی قدرت به نفع رزمندگان اسلام تغییر می کند.
کمی دورتر از طلاییه، جزیره ای وجود دارد که با نام بلند مردان همت گره خورده است. غواصی های سخت، گشت های شبانه، گذر از موانع متعددی از جمله مین های انفجاری، سیم های خاردار و موانع خورشیدی...
هنوز که هنوزه وقتی در این مکان مقدس قدم میزنی اگر چشم سر را ببندی و چشم دل را باز کنی صدای سردار رشید اسلام حاج حسین خرازی (فرمانده لشگر۱۴امام حسین"ع") را خواهی شنید که در شب عملیات گفت: ((امشب شب عاشوراست ...))، نماینده امام (حضرت آیت الله خامنه ای) از ما خواسته اند در منطقه ی طلاییه عملیاتی را اجرا کنیم.
ما با تمام توان نیرو های با ایمانمان به قلب دشمن خواهیم زد، هر کس نمی تواند آزاد است برود. در آن شب و روز عاشورایی، خود" حاج حسین خرازی" به حضرت قمر بنی هاشم (ع) اقتدا کرد ودستش رادر راه زنده نگه داشتن دین و اعتقادش فدا کرد.
حرف های شهید حمید باکری را فراموش نکرده ام که می گفت:ما به فرموده امام خمینی (ره) حسین وار، وارد جنگ می شویم و حسین وار به شهادت می رسیم.
پیکر خیلی از شهیدان در طلاییه (کربلای ایران) ماند وهرگز پیدا نشد. فرمانده لشگر از مهدی باکری (برادر شهید حمید باکری) خواسته بود جنازه برادرش را به عقب برگرداند اما شهید مهدی باکری دلش راضی نمی شد که برادر را به عقب برگرداند در حالی که پیکر پاک خیلی از شهدا روی زمین مانده بود حمید هم مثل خیلی از شهدای گمنام، گمنام و مفقود الجسد ماند.
اکنون سال ها از جنگ می گذرد و دیگر از طلاییه و مناطق عملیاتی آن پیکر شهیدی یافت نمی شود اما شب هنگام وقتی هور در تاریکی محض فرو می رود و طلاییه آهنگ خفتن می زند، هنوز می توان از این سرزمین صدای قدم های شهدا و مناجات های شبانه اشان را شنید .طلاییه باتمام خاطرات و شهیدانش تا ابد زنده و جاودانه خواهد ماند.
کربلای ایران زمین...
پهلوانی شجاع٬مداحی دلسوخته٬معلمی فداکار٬کشتی گیری قهرمان٬رفیقی دلسوز٬فرماندهی پر تلاش٬استاد تهذیب نفس٬وانسانی عاشق خدا٬... 
